KURORË SHËN VALENTINËSH!

Si ka mundësi që s'munda të të harroj,

edhe pse në llogjikë futa mëndje e zemër!

Sa e zorshme qënka të shtrëngosh shpirtin,

të mos përmendë kurrë një emër!

Mjafton një gërmë, më pas dy rrokje,

dhe kthehesh në adolesht me mall...

Si dikur me një lule orkidee në dorë,

ti dhurosh një poezi puthjes së parë!

Futesh në përrallën e jetes me kujtime,

Në mijëra, që dhe Zoti ka frikë ti shpluhurosë...

Kalëron me qilim fluturues nëpër Shën Valentinë,

dhe rikthehesh në dashurinë që vlen të kujtosh'...

Cila ishte ajo që trembi zemrën,

Ajo që me madhështi të frymëzoi?

Cila pjesë ka për protagoniste femrën...

..., që shpirti yt kurrë s’mundi të harrojë!?

Cila ëndërr u bë kurorë lulesh,

Për kë dashuri zemra derdhi lot,

Cila të ndenji pranë në ditë të vështira,

Kur ngjaje i harruar edhe nga i madhi zot!

Cila, cila ishte, drithërima e parë apo e fundit!?

Kujt do i shkruash emrin me gërma të mëdha!?

Sa shumë trondit shpirtin kjo pyetje, por është veç një,

Ajo, në librin e jetës së njeriut, fillon me germën “A”!

Ardi OMERI

NJË LULE KËNGË PËR MUA

Unë preka me shpirt të bukurën,

U përkunda me një hënëz,

që si rreze Dielli më dha dritë!

Më foli ëmbël dhe më përqafoi,

sa çuditi dhe perënditë!

Kërkova një lule që ti ngjante,

Buzëbukur dhe syshkruar,

Me zë shpirti në sintoni!

Por asnjë, asnjë, o Zot asnjë,

As orkideea që është lule dashuri!

O Zot çfarë ke bërë, a e kupton!?

Ke lënë natyrën pa një lule si ajo!

Një lule që të jetë Diell dhe Hënë,

Të jetë flutur dhe kanarinë,

Të jetë këngë dhe melodi...

Një lule që të ketë aromë për të gjithë

por veç për mua përkushtim!

E kupton çfarë duhet të krijosh tani, o Zoti im!?

Kërkoje në vargjet e mia,

Gërmë pas gërme do të gjesh portretin e saj... 

Rrëmo në poezinë këngë të shpirtit tim,

Aty, në nota zemre e futa dhe do ta mbaj...

©Ardi OMERI

TË DASHUROSH TY!

Të dashurosh ty,
që je ëndrra ime e vërtetë
Sa e vështirë, por sa bukur,
...ndjehesh në jetë...

Në ç’ëndërr jam futur kaq keq,
që po vuaj e gëzoj,
si të jem një specie e rrallë!?
Jashtë, shi nuk bie...
Dielli ka ngrohur gjithcka,
Veç shpirtit tim që ka mall…

Të dashurosh ty,
Është të bësh luftë me të madhin Zot
Sepse Perëndeshat i do dhe Ai vetë!
Por poezi për ty, Ai nuk shkruan dot...
Ndaj shfrytëzon të mjerët poetë...

Por Unë të dua,
të dua vërtetë!
Ty, që je e madhërishme,
Hyjnore, sa dashuria vetë...

Të dashurosh ty sa vështirë...
Por kështu si të dua unë, ndriçon dhe Qielli
Kështu si të dua unë,
Perënditë heshtin dhe urojnë me gjëmim Dielli...

BLASFEMI

Dikur e kanë pyetur Zotin,
Në se Ai vetë ka Zot!
Nuk di përse më duket shpesh
Se i pëlqen të shohë vetëm lot!

Di që të parët e mi,
gjuanin Zotin me gurë!
Po Unë, sot,
përse të mos e marr e ti vë drunë!

Qesh Ai, që me botën tallet!?
Ngjan si një zhongler i pafytyrë,
Kënaqet, kur njerëzve jua shton hallet!
Po me mua ç’dreqin ka!?
Në ç’këngë kam mëkatuar?
Ku është zhgënjyer kaq shumë,
që vetëm dhimbje në jetë më dha!

Ndonjëherë më ngjan figurë,
në një krah të një medalje!
Në krahun tjetër është Djalli, pra është po Ai!
I shoh të Dy dhe ndjej për to keqardhje...

Në flakë do të kallem,
dhe as shpirtin s’do t’jua jap…
Kur u fala botën time dhe e tallën,
isha i pastër, pa asnjë mëkat…

Sonte në këtë natë të nxirë nga të Dy
Me Yje që kanë turp të ndriçojnë Botën
Për faj të Tyre një lule u vyshk në sy
Përmbytën mua dhe këngën time nga lotët!

Atëherë në Djall vafshin, të Dy!
Rrufetë që shpesh dërgojnë nga Qielli,
Unë, i përkëdheluri dhe i vuajturi i vërtetë,
Jua kthej mbrapsht me mallkimin:
-U përvëlofshi Ju, nga ferri që krijuat vetë!

©Ardi OMERI

NATËN, DASHURI!

Kënga heshti,
Qielli pushoi së buçituri!
Diku më tej në heshtje,
në shpirt ngulur një shkreptimë…
Një lule e sapo dhuruar vari kokën...
Copëza ngjyrash, nga lot i kripur, zbehen...
Magjia e natës refuzon të ndriçojë botën
Notat mbi pentagram në vaj kthehen...

Gjithshka përsëritet mjerisht si dikur
Rrotullohet mbi një lule të rrallë, Orkide!
Një dhuratë me shpirt çmuar,
Nga më të bukurat lule, një e rrallë variete!

Hesht Qielli dhe nxihet i pazot të ndërhyjë...
Ka parë shumë në përjetësinë e Tij!
Diku më tej mbi re të heshtura gri
Po shkruhet me pika loti një e mjerë poezi...

Kënga do të flasë për të rinj e të vjetër...
Të shpërthejë në mllef për të pafytyrë e ziliqarë!
Por notat janë pa zë dhe germat shuhen mbi letër...
Qielli hesht i pazot të qetësojë një poet të marrë...

Rinis të ndjehet zhurma rutinë
Janë pika që dëgjohen me një ritëm
Pik, pik, pik…
Janë lot…
Qielli u nxi,
Hëna dhe yjet fikën dritën…
Natën Dashuri!

©Ardi OMERI

ZOT, MOS ME VIDH LOTIN!

Kur kërkova të mbledh lotët,
që të krijoja një poezi!
Gjeta aq shumë në rrugët e botës,
sa më doli një roman i gjatë, i zi...

Disa lot, si gjeta më,
shpërberë a transformuar , se di!?
Ndoshta i kish marrë Zoti,
është i çmuar dhe për të ky kristal i zi!

Sa herë që ndjehem mirë,
më rrëmben çdo gjë të bukur!
Sa herë qaj me lot, Nuk është,
as dhe gjoja për Tu dukur!

Kur fshi lotët dhe rifutem në jetë,
I bindur se nga e kaluara kam mësuar!
Ai shfaqet si një fshirës i padukshëm,
dhe heq çdo gjurmë lotësh të çmuar...

Një ndjenjë, një çast, një kohë,
dhe unë harroj, gëzoj përsëri!
E dua jetën dreqi e mori,
E dua, jam një i thjeshtë njeri!

Ndaj mblodha çmunda,
nga kujtimet që rrugëve kishin mbetur...
Dërgova një lutje Zotit në vargje:
-Jepmë lotët e mia, ato që Toka s’ka tretur...

Edhe në gur në më kthefsh
Do të di të qesh dhe të qaj!
Ti lotin te lutem mos ma vidh
Më mëson të mos jetoj në vaj...

©Ardi Omeri

GJITHMONE i DASHURUAR!

Nuk mund të jem i përkohshëm,
E përkohshme, nuk dua të jesh…
Në zemrën time koha ka vënë një limit
Të ka ftuar e përjetshme të jesh...

Në se ti sot nuk je, unë do të iki!
Do të rri i vetem me vështrim mbi ty,
gjithmone i përmalluar...
Nëse një ditë do kujtohesh të jesh,
Eja, me një Orkide në dorë,
do më gjesh, gjithmone të dashuruar!

Në u kujtofsh vonë,
kur s’do të jem më në jetë!
Ti përsëri kërkomë, Unë Zotit do ti lutem,
mëshirë për një të vonuar të ketë!

©Ardi OMERI